تــو ای دلـبـر کـه پـرسـی حـال مـا را ، که مـی گــویــد کـه یـاد آشــنـا کـن
مـرا در مـانـده حـسـرت چــه خـواهـی ، کـه مـی گـویـد که دردم را دوا کـن
چــو از احــوال زارم یــاد کـــردی ، دوبـاره دســـت مــرگ از مــن رهــا شــد
رهـــا کـن دامــنـم را تـا بــمـیـرم ، کـه جـانـم خـسـتـه زیــن رنـج و بـلا شـد
نـمـی دیــدی دلـم دیـــوانـه ی تـوســـت ، نـپـرســـیـدی چـــرا حـال دلـم را
بــه درگـاه تــو زاری هـا نـکــردم ، چــرا پـــس حــل نــکــردی مــشــکلـم را
تـــو را پــیـــونــد روح و جــان نــخــوانـدم ، تـو پـیــونـد دل و جـانــم نـبــودی
چــــــرا از دام آزادم نـــکــــردی ، چـــرا در فـــکـــــر درمـــانـــم نــــبـــودی
نــمــی دیـــدی کــه بـعــد از آن هــمـه رنـج ، دل مـن تـاب تـنـهایـی نـــدارد
نـمـی خـوانـدی مــگــر در داســتـانــها ، دل عـــاشـــق شـکـیـبایی نـــدارد
بــه درد مـن فــراق روی مــاهـت ، نـمـی افــزود و از جــانـم نـمـی کـاست
نـمـی دانـی کـه آن اندوه جانکاه ، شب و روز از دل و جانم چه می خواست
تــو را چـــون گـل نــوازشـها نـــکـــردم ، خــریـــدار تــو و نـازت نــــبــــودم
تــو تـــنـها هــمـــزبـان مــن نــبــودی ، مــن از جـان مـحــرم رازت نـبــودم
نـمـی لـرزیـد سـرتـا پـایـم از شـوق ، چـو یـک دم در کـنارت مـی نـشـستم
نـمـی گــفـتـم بــه آن چـشــمای زیـبـا ، تـو زیــبـایـی و مـن زیـبـا پـرسـتـم
در آن مـهــتــاب شـبـهای بـهـاری ، کـه مـی کـــردی بـه روی مـن تـبـسـم
نــگــه را بـــود تــاب بـــیـــش دیـــدن ، زبــــان را بـــــود یــــارای تــکـلـــم
بــه دام غــم گــــرفـتـارم نـــدیـــدی ، بـه جــان و دل وفــــادارت نــبـــودم
در آن شـبـها کـه گــفـتـی راز دل را ، ســـرا پـا مــحــو گــفـتـارت نــبـــودم
نـمـی گــفـتـم تــو را بـا بـی قـراری ، بـبـیـن جـان را چـه مـحـنـتها کشیده
چـی مـی پـنـداشـتــی ، پـولاد بــودم ، تـنـم رویــیـن و جـان آهـنـیــن بــود
اگــر هـــم آهــنـم پـنـداشــتـی بــاز ، ســــزای آن مـحـبـتـهـا نـه ایــن بــود
چــه شــبــها خــواب در چــشـمـم نـیامـد ، وگر خـفـتم تو را در خواب دیـدم
چــه رویـــاهـای شــیــریــنـی کـه آخـــر ، بـنـــای جـمـلــه را بـــر آب دیـدم
نــخـستــیـن روزهــا را یــاد داری ، کـه تــرســــیــدی وفـــادارم نـــبـــیــنی
وفــــاداری چــنــانـم نــاتــوان کرد ، کـه مـی تــرسـم دگــر بارم نــبــیــنـی
چـــرا بــایــد در ایــن ده روزه ی عـمـر ، دل مــن روی آسـایــش نــبــیـــنـد
چــرا بـایــد کـه چـون خـاکـستـر گــرم ، بـه روی آتــش حــسـرت نـشـیـنـد
هــنــوزم یـک نـفـس در سـیـنـه بـاقـی ست ، هنوزم ای گل فرهاد توام من
تــو مــیــدانـی کـه لـیـلای مـنـی تـو ، تـو مـیـبـیـنـی کـه مـجـنـون توام من
هــنــوزت مـی پــرسـتم ، می پرستم ، زند گر تیشه ی غم بر ریشه ی من
هـنـوزت بــا دل و جــان دوسـت دارم ، تــوی ســرمــایه و انـدیـشتـه ی من
تـو ای دلـبــر کـه پـرسـی حـال مــا را ، کـه مـی گـویــد کـه یـاد آشـنا کــن
مــرا درمـانده حـسـرت چـه خـواهـی ، کـه مـی گـویـد که دردم را دوا کــن
کــه گـویـد یـاد کـن بــیــمار خــود را ، کــه گـویـد بـا خـبـر از حال مـن بـاش
اگــر یـارم نـه ای حـالـم چـه پـرسـی ، وگـر یـار مـنـی پـس مـال مـن باش.
